Adres Kościoła: Kościół Ewangelicko-Metodystyczny: 14-107 Gierzwałd Nabożeństwa: Niedziele i święta godz. 11.00

Trochę historii…

Gierzwałd (Geierswalde) – wieś usytuowana jest 22 km. na południe od Ostródy. Założona w 1325 roku jako dobra rycerskie. Sam majątek wielokrotnie zmieniał właścicieli. W pierwszej połowie XVII wieku wieś należy do rodziny Burskich i Birckmanów, w drugiej połowie XVII wieku do Salickich, a w XVIII wieku do Zakrzewskich.

Sama parafia istniała już tutaj w okresie przedreformacyjnym. Wiadomości o początkach reformacji na tym terenie są bardzo skromne. Pierwszy pastor jest znany dopiero od 1553 roku. W 1741 roku utworzono wspólną parafię z kościołów w Gierzwałdzie i Rychnowie. Od 1912 roku przyłączono jeszcze jako filię kościół w Kiersztanowie.

Jeśli chodzi o obecny budynek kościoła to został on zbudowany w 1780 roku. Nabożeństwa w tym czasie odbywają się w języku polskim i niemieckim. W 1873 roku obiekt zostaje częściowo rozbudowany, gdyż parafia liczy 2558 parafian, w tym 1400 Polaków. Nabożeństwa są odprawiane w Gierzwałdzie przez dwie niedziele z rzędu, a w trzecią w jednej z filii parafii. W 1912 roku na 2700 parafian jest już tylko 315 Mazurów, ale znajomość języka „mazurskiego” u pastora jest obowiązkowa.

Po tragicznych latach II wojny światowej życie parafii w Gierzwałdie (dawne Gierkowo do końca lat pięćdziesiątych) powoli odradzało się. Opiekę duszpasterską nad osieroconą przez macierzysty Kościół Ewangelicko-Unijny ludnością mazurską w powiecie ostródzkim, obejmują pastorzy Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego. Pojawiają się oni tutaj na prośbę Rady Kościoła Ewangelickiego Okręgu Mazurskiego. W sierpniu 1945 roku grupa mazurskich działaczy m. in. J. Sczech, oraz zastępca pełnomocnika Rządu na Okręg Mazurski J. Burski, zwracają się z prośbą do kierownictwa Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego o wysłanie na Mazury duchownych, którzy zorganizowaliby życie kościelne w opustoszałych parafiach. Wprawdzie Kościół ten nie miał długich tradycji na ziemi mazurskiej, ale dzięki zdolnościom organizacyjnym kierownictwa, dobrej sytuacji kadrowej i finansowej, pomocy pokrewnych Kościołów na Zachodzie,rozwinął szeroką działalność misyjną. Ułatwiało ją również, nawiązywania przez pastorów metodystycznych do tradycji gromadkowskich, odprawianie nabożeństw w domach prywatnych (zresztą z braku świątyń nie zawsze istniały inne możliwości), wspólna lektura Pisma Świętego, jak również zajmowanie się trudnymi problemami ludności autochtonicznej. Zbór w Gierzwałdzie zaczęto na nowo organizować wiosną 1946 roku.

Na polecenie Komitetu Wykonawczego Kościoła Ewangelicko-Metodystyucznego, 24 kwietnia 1946 roku do tutejszej parafii przybywa ks. Fryderyk Hebisz, który obejmuje stanowisko pastora.

Po wielu staraniach Superintendenta Naczelnego Kościoła, ks. Konstantego Najdera w Departamencie Wyznań Ministerstwa Administracji Publicznej w Warszawie, 11 listopada 1946 roku Urząd Wojewódzki w Olsztynie, Wydział Społeczno-Polityczny (l. Dz. 1755/Sp/18339) przydziela gmach kościelny w Gierzwałdzie Kościołowi Ewangelicko-Metodystycznemu z siedzibą w Warszawie.

Trzeba tu podkreślić, że ks. Fryderyk Hebisz podejmuje na tym terenie ciężką i trudną pracę duszpasterską wśród miejscowych ewangelików. W okresie powojennym w zborze następuje szybki wzrost liczebności członków i sympatyków. Kiedy w 1946 roku parafia w Gierzwałdzie liczyła 484 członków, w 1947 693 członków, w 1948 –867 członków, to w 1951 roku było już ok. 1000 zborowników.

Godną uwagi i zaangażowaną w pracy misyjnej i administracyjnej zboru była w tym czasie miejscowa działaczka, siostra Fryda Behrend. Za swoje zasługi została konsekrowana na diakonisę Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego.

Po długiej chorobie, 15 listopada 1951 roku umiera ks. Fryderyk Hebisz. Zostaje pochowany na cmentarzu parafialnym w Gierzwałdzie.

Kierownictwo osieroconego zboru obejmuje ks. Henryk Hukisz. Mimo różnorodnych trudności i przeszkód, przystąpił do pracy z zapałem i pełnym poświęceniem.

Na odcinku wyznaniowym w powiecie ostródzkim na początku lat pięćdziesiątych sytuację pogarszał fakt, iż pomiędzy Kościołem Ewangelicko-Metodystycznym a Ewangelicko-Augsburskim, dochodziło do konfliktów na tle działalności duszpasterskiej. Konflikty wyznaniowe nie ominęły też społeczności metodystycznej w Gierzwałdzie. Dziś z perspektywy lat, można powiedzieć, że wiele konfliktowych sytuacji można było uniknąć lub rozwiązać w duchu ekumenicznym.

Niniejszy szkic jest próbą zasygnalizowania zagadnienia, które jak dotąd nie doczekało się szczególnego opracowania.

Z powodu złożonej sytuacji społeczno-politycznej, procesy adaptacji i stabilizacji społecznej ludności mazurskiej do nowych warunków życia w Polsce były bardzo skomplikowane. Odmienne wyznanie, wrogość katolickiej ludności napływowej, zróżnicowany stan świadomości narodowej oraz poczucie doznanej krzywdy, powodowały izolację Mazurów i chęć emigracji na Zachód. Poczynając od lat pięćdziesiątych systematycznie wzrasta liczba autochtonów wyjeżdżających do Niemiec. Liczba wiernych parafii w Gierzwałdzie w 1954 roku liczyła 649 i stopniowo się zmniejszała.

Znaczne rozproszenie członków zboru, narzucało ks. Henrykowi Hukiszowi specyficzny styl pracy duszpasterskiej. Spora część metodystów mieszka w okolicznych miejscowościach: Szyldak, Rychnowo, Kiersztanowo, Pacółkowo, Kitnowo, Korsztyn, Tymawa, Mielno i Zybułtowo. Wiele osób współpracuje z pastorem przy administrowaniu rozległego terenu zboru.

W 1970 roku parafia w Gierzwałdzie jest drugim co do wielkości zborem w Okręgu Mazurskim. Zbór liczy 275 członków.

Obdarzony talentem muzycznym pastor Henryk Hukisz, prowadzi liczne chóry parafialne i angażował siły w pracy z młodzieżą.

W 1996 roku odchodzi na zasłużoną emeryturę.

Po nim pracę duszpasterską przejął obecny pastor, ks. Artur Poganiacz, dojeżdżający z Ostródy.